Η εικόνα δημιουργήθηκε με χρήση ΑΙ

 

 

 

 

 

 

 

Κεντρική ιδέα:

Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play.

Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά:

«Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες.

Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν;

Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας;

Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον.

Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέπει να τη βρείτε. Ή να ξεφύγετε.

Τι σας ενώνει; Τι σας χωρίζει; Ποιος πληγώθηκε και ποιος φεύγει τελευταίος;

Όταν φυσάει 

    Το πακέτο ήρθε ένα πρωινό του Μαρτίου, όταν ο ήλιος είχε μόλις αρχίσει να μαλακώνει τον αέρα. Ένα μικρό, καφέ κουτί, δεμένο με σπάγγο, χωρίς αποστολέα. Πάνω του είχε μόνο ένα σημείωμα:

«Για εκείνες τις μέρες που ξεχνάς να χαμογελάς.»

    Μέσα, ένα παλιό κασετόφωνο και μια κασέτα με γαλάζια ετικέτα. Έγραφε: «Άκου όταν φυσάει».

    Χαμογέλασα. Δεν είχα δει κασέτα εδώ και χρόνια. Συγκεκριμένα, από τότε που ήμουν έφηβη, που δεν είχαμε youtube και όλα αυτά που υπάρχουν σήμερα, και για να κρατήσουμε τα αγαπημένα μας τραγούδια καθόμασταν με τις ώρες στο ραδιόφωνο για να τα πετύχουμε και τα ηχογραφήσουμε.

    Πάτησα το play. Ακούστηκε ένα τρίξιμο, έπειτα μια φωνή.

Ζεστή, καθαρή, με χροιά γνώριμη:

«Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες.»

    Ήταν η παιδική μου φίλη, η Ελένη. Είχε φύγει στο εξωτερικό πριν δέκα χρόνια, και που από τότε οι ζωές μας είχαν κυλήσει σαν δύο ποτάμια.

    Η φωνή συνέχισε:

«Λίγες μέρες για μια έκπληξη! Αν το ακούς αυτό, σημαίνει ότι ξέχασες ξανά να κάνεις διάλειμμα. Κλείσε τα μάτια για λίγο. Πάρε μια ανάσα. Θυμήσου ποια είσαι. Αν βρίσκεσαι ακόμη στο σπίτι που βλέπει θάλασσα, βγες στο μπαλκόνι. Αν όχι, άνοιξε απλώς το παράθυρο. Θα ακούσεις τα πουλιά. Τα πουλιά που ταΐζαμε ψίχουλα στην αυλή του σχολείου, το θυμάσαι;»

    Έπιασα τον εαυτό μου να γελά. Τι παιδικά πράγματα θυμόταν! Μα την ίδια στιγμή, ένιωσα ένα παράξενο κύμα γαλήνης...

    Η Ελένη είχε πάντα αυτό το χάρισμα να σε φέρνει πίσω στη ζωή με τις πιο απλές λέξεις.

«Θυμάσαι τον παλιό δρόμο προς το ποτάμι; Εκείνο το δέντρο που είχαμε χαράξει τα αρχικά μας; Αν ποτέ περάσεις ξανά, κοίτα λίγο πιο κάτω. Θα βρεις κάτι.»

    Η φωνή σταμάτησε. Το κασετόφωνο έκανε κλικ. Δεν άντεξα. Το ίδιο απόγευμα κιόλας πήρα το αυτοκίνητο και πήγα στο χωριό. Ο δρόμος προς το ποτάμι ήταν γεμάτος ανθισμένες αμυγδαλιές, κι εγώ ένιωθα σαν να οδηγώ μέσα σε ανάμνηση.

    Το δέντρο στεκόταν ακόμη εκεί. Λίγο πιο κάτω, μέσα στο χορτάρι, ένα μικρό μεταλλικό κουτάκι. Το άνοιξα. Μέσα, μια δεύτερη κασέτα και ένα χαρτάκι:

«Για όταν φυσάει δυνατά. Για να θυμάσαι ότι κάποιος σε σκέφτεται.»

    Η δεύτερη κασέτα είχε μόνο μουσική, ένα παλιό κομμάτι στο πιάνο, εκείνο που ακούγαμε τότε που ονειρευόμασταν να γίνουμε "μεγάλες και ελεύθερες".

    Κάθισα κάτω από το δέντρο και άκουσα. Ο άνεμος μύριζε άνοιξη και σκόνη από παλιά καλοκαίρια. Κι εγώ, χωρίς να το καταλάβω, χαμογέλασα, ίσως όπως ήθελε να κάνω εκείνη.

    Από τότε, κάθε φορά που φυσάει, ανοίγω το παράθυρο. Βάζω την κασέτα να παίζει και φτιάχνω καφέ για δύο. Γιατί μερικοί άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ στ’ αλήθεια. Απλώς μαθαίνουν να μας βρίσκουν με τον άνεμο.

Φίλοι μου, επειδή μάλλον σας ψυχοπλάκωσα με την Κασετίνα, αποφάσισα να δημιουργήσω μια νέα ιστορία, πιο ανάλαφρη και αισιόδοξη. Έτσι γεννήθηκε η δεύτερη συμμετοχή μου στο δρώμενο "Μια ιδέα - Μια έμπνευση", που είναι δημιουργία του Γιάννη (μπορείτε να δείτε λεπτομέρειες με ένα κλικ εδώ). Τις τελευταίες ημέρες, το μυαλό μου δουλεύει πυρετωδώς και προσπαθώ αυτό να το εκμεταλλευτώ, γράφοντας όσο περισσότερο γίνεται. Ξέρετε ήδη πως δεν είμαι ιδιαίτερα σταθερή, υπάρχουν μεγάλα κενά στα οποία δεν έχω έμπνευση, δεν έχω κέφι, δεν έχω ιδέες. Αυτή την περίοδο όμως, βρίσκομαι σε μια καλή φάση, κι έτσι μην εκπλαγείτε αν δείτε να συμμετέχω αβέρτα σε όλα, χαχα! Καλή σας ημέρα και καλή εβδομάδα!

 

 

 

 

 

Ζουμερά μπιφτέκια Gogol, ψημένα στον φούρνο με ντομάτα και φρέσκο μαϊντανό – η απλότητα της μαγειρικής στην πιο νόστιμη εκδοχή της.