Κάποιοι μήνες περνούν σχεδόν αθόρυβα. Κι υπάρχουν κι εκείνοι που, όταν τελειώνουν, νιώθεις πως μέσα σε τριάντα ημέρες χώρεσε μια ολόκληρη εποχή της ζωής σου.

Ο φετινός Σεπτέμβρης ήταν για μένα ένας τέτοιος μήνας.

Απαιτητικός, έντονος, γεμάτος αντιθέσεις. Ένας μήνας που έφερε μαζί του χαρά και αγωνία, καινούριες αρχές και δύσκολους αποχωρισμούς, ενθουσιασμό και εξάντληση.

Η τοποθέτησή μου σε μια σχολική μονάδα σχετικά κοντά στο σπίτι μου ήταν αναμφίβολα μια όμορφη εξέλιξη. Ύστερα από τόση αναμονή και αγωνία, ήρθε η στιγμή να επιστρέψω στην τάξη, στα παιδιά, στα μαθηματικά, σε ένα κομμάτι του εαυτού μου που αγαπώ πολύ.

Μα κάθε καινούρια αρχή έχει και το τίμημά της.

Κάθε πρωί, κλείνοντας την πόρτα πίσω μου, άφηνα στο σπίτι δύο μωρά σχεδόν νεογέννητα. Κι όσο κι αν το σώμα μου βρισκόταν στο σχολείο, ένα κομμάτι του μυαλού μου έμενε πάντα εκεί. Αν έφαγαν. Αν κοιμήθηκαν. Αν έκλαψαν. Αν με αναζήτησαν.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, υπήρχε κι ένα μεγαλύτερο παιδάκι που εξακολουθεί να χρειάζεται τη μαμά του. Να παίξει μαζί της, να γελάσει, να της πει τις μικρές του ιστορίες, να χωθεί στην αγκαλιά της και να νιώσει πως, μέσα σε όλες τις αλλαγές, εκείνη είναι ακόμη εκεί.

Οι έννοιες πολλές. Οι υποχρεώσεις ακόμη περισσότερες. Η κούραση ανεξάντλητη και ο ύπνος… ελάχιστος.

Υπήρξαν βράδια που η ημέρα τελείωνε κι εγώ δεν ήξερα καν πώς κατάφερα να τη βγάλω. Υπήρξαν στιγμές που ένιωθα ότι προσπαθούσα να είμαι παντού ταυτόχρονα: καλή μαμά, καλή εκπαιδευτικός, καλή σύντροφος, παρούσα για τους ανθρώπους μου — και κάπου εκεί, μέσα σε όλους αυτούς τους ρόλους, ξεχνούσα λίγο εμένα.

Κι όμως, ο Σεπτέμβρης τα κατάφερε.

Κι εγώ μαζί του.

Ο δικός μου γλυκός μήνας.

Ο μήνας με το χρυσαφένιο φως, τα πρώτα πραγματικά κρύα, τα φύλλα που αλλάζουν χρώμα, τις μυρωδιές της κανέλας, τα ζεστά ροφήματα και εκείνα τα απογεύματα που σε κάνουν να θέλεις να μείνεις λίγο περισσότερο σπίτι.

Και φέτος δεν θέλω να του ζητήσω μεγάλα πράγματα.

Δεν θέλω εντυπωσιακές αλλαγές ούτε μεγάλες υποσχέσεις. Θέλω μικρές, καθημερινές νίκες. Από εκείνες που ίσως δεν φαίνονται σημαντικές σε κανέναν άλλον, αλλά μπορούν να κάνουν μια κουρασμένη καθημερινότητα λίγο πιο απαλή.

Οι δικές μου μικρές υποσχέσεις για τον Οκτώβρη:

Και φέτος θέλω να προσπαθήσω να μην αφήσω τον καιρό να μας κλείσει από νωρίς μέσα στο σπίτι. Το φθινόπωρο δεν σημαίνει απαραίτητα και τέλος στο παιχνίδι στην αυλή. Λίγο πιο χοντρά ρούχα, ένα μπουφάν και, αν χρειαστεί, ένα ζευγάρι γαλοτσάκια είναι μια χαρά για να συνεχίσουμε το κυνηγητό, το παιχνίδι με την μπάλα και τα γέλια μας τα απογεύματα. Ίσως μάλιστα αυτά τα λίγο πιο κρύα, λίγο πιο συννεφιασμένα απογεύματα να γίνουν μερικές από τις πιο γλυκές αναμνήσεις μας.

Γιατί αυτά τα χρόνια θα περάσουν πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο τώρα μπορώ να φανταστώ.

Ίσως ο Οκτώβρης να έχει κι εκείνος τα δικά του σχέδια για μένα. Ίσως κάποιες μέρες να κοιμηθώ πάλι αργά. Ίσως χάσω την υπομονή μου. Ίσως η εκδρομή αναβληθεί, το σπίτι μείνει ακατάστατο και κάποιο απόγευμα περάσει μέσα σε γκρίνια, κλάματα και κούραση.

Και πειράζει;

Αυτό θέλω περισσότερο να θυμάμαι αυτόν τον μήνα: πως μια όμορφη ζωή δεν είναι μια ζωή όπου όλα πηγαίνουν σύμφωνα με το πρόγραμμα.

Είναι μια ζωή στην οποία, ακόμη κι όταν το πρόγραμμα ανατρέπεται, βρίσκουμε μικρές αφορμές να είμαστε ευγνώμονες. Να γελάσουμε. Να αγαπήσουμε. Να αγκαλιαστούμε. Να ξεκουραστούμε. Να ξεκινήσουμε ξανά την επόμενη ημέρα.

Καλωσόρισες, λοιπόν, Οκτώβρη μου.

Κι αν μπορείς, άφησέ μου λίγο περισσότερο χρόνο για όλα όσα αγαπώ.

Και λίγο περισσότερο χρόνο για μένα.

Καλό μήνα. 🍂