Όταν μεγαλώσω, θα είμαι ευτυχισμένη
5.8.26
 |
| Η εικόνα δημιουργήθηκε με χρήση ΑΙ |
Θυμάμαι τον εαυτό μου μικρό, γύρω στα δώδεκα, να ονειρεύεται πώς θα είναι η ζωή του στα είκοσι.
Ονειρευόμουν πως θα είμαι ερωτευμένη. Πως θα ζω όμορφες στιγμές με ένα αγόρι που θα με αγαπάει πολύ. Αργότερα, καθώς μεγάλωνα, το όνειρο μεγάλωνε κι αυτό μαζί μου: θα δημιουργούσα μια όμορφη οικογένεια, θα είχα έναν υπέροχο σύζυγο, κάνα δυο παιδιά, θα ήμουν επαγγελματικά δυναμική, επιτυχημένη και καταξιωμένη.
Και, πάνω απ’ όλα, θα ήμουν ευτυχισμένη.
Πίστευα πως κάποια στιγμή το σχολείο θα τελείωνε και μαζί του θα τελείωνε και όλη εκείνη η αδιάκοπη υποχρέωση να παλεύω για κάτι. Δε θα χρειαζόταν πια να διαβάσω για το επόμενο διαγώνισμα, για τις εξετάσεις των ξένων γλωσσών, για τις πανελλήνιες, για να περάσω στη σχολή που ήθελα. Θα είχα ολοκληρώσει όλες τις δύσκολες δοκιμασίες και η αληθινή ζωή θα ξεκινούσε.
Μια ζωή χωρίς τόσο άγχος. Χωρίς διαρκείς απαιτήσεις. Χωρίς το επόμενο εμπόδιο να περιμένει στη γωνία.
Στο παιδικό μου μυαλό, η ζωή έμοιαζε με μια μεγάλη ανηφόρα που κάποτε θα τελείωνε. Θα έφτανα στην κορυφή και εκεί θα με περίμεναν όλα όσα λαχταρούσα: η αγάπη, η οικογένεια, η επιτυχία, η ασφάλεια. Και τότε θα μπορούσα επιτέλους να σταματήσω να αγωνίζομαι και απλώς να είμαι ευτυχισμένη.
Μεγάλωσα, λοιπόν.
Και, αν κοιτάξω τη ζωή μου απ’ έξω, θα μπορούσα να πω ότι πραγματοποίησα σχεδόν όλα όσα ονειρευόταν εκείνο το δωδεκάχρονο κορίτσι.
Σπούδασα, μορφώθηκα, προσπάθησα πολύ και πέτυχα επαγγελματικά. Έγινα δυναμική και καταξιωμένη στον χώρο μου. Δημιούργησα την οικογένεια που επιθυμούσα. Έχω ένα σύζυγο που με αγαπάει και με φροντίζει. Απέκτησα υπέροχα παιδιά.
Βίωσα, δηλαδή, όλα εκείνα που κάποτε πίστευα πως αποτελούσαν τον ορισμό της ευτυχίας.
Κι όμως, υπάρχει μια αλήθεια για την οποία κανείς δε σε προετοιμάζει όταν είσαι μικρός: όταν τελικά ζήσεις όσα ονειρευόσουν, δεν έχουν πάντοτε την ίδια γεύση που είχαν μέσα στο όνειρό σου.
Όχι επειδή δεν είναι πολύτιμα. Όχι επειδή δεν αγαπάς βαθιά τους ανθρώπους σου ή επειδή δεν αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη για όσα απέκτησες. Αλλά επειδή, όταν τα φανταζόσουν, δεν μπορούσες να δεις όλα όσα θα τα συνόδευαν. Την ευθύνη, την εξάντληση, την αγωνία, τις απογοητεύσεις, τις αμέτρητες εκκρεμότητες. Δεν μπορούσες να φανταστείς πόση δύναμη θα χρειαζόταν για να διατηρήσεις όσα με τόσο κόπο θα δημιουργούσες.
Η αγάπη είναι εκεί. Η οικογένεια είναι εκεί. Η επαγγελματική επιτυχία είναι εκεί. Αλλά η γεύση της ευτυχίας δεν είναι ακριβώς εκείνη που περίμενες.
Ως παιδί νόμιζα ότι τα μαθήματα και οι εξετάσεις ήταν ο μεγάλος αγώνας της ζωής. Τότε, όμως, η βασική μου υποχρέωση ήταν μία: να διαβάσω. Υπήρχε μια συγκεκριμένη ύλη, μια ημερομηνία εξέτασης και, συνήθως, ένα αποτέλεσμα που αντιστοιχούσε στην προσπάθειά μου. Όσο κουραστικό κι αν ήταν, υπήρχαν κανόνες. Ήξερες τι έπρεπε να κάνεις.
Στην ενήλικη ζωή δεν υπάρχει συγκεκριμένη ύλη ούτε κάποιος να σου πει ότι, αν προσπαθήσεις αρκετά, θα πετύχεις οπωσδήποτε.
Τώρα έχεις να τα βάλεις με θηρία για να κρατηθείς στην επιφάνεια. Με καταστάσεις που δεν ελέγχεις, με ανθρώπους που δε λειτουργούν δίκαια, με την αβεβαιότητα, με τα οικονομικά, με τις επαγγελματικές απαιτήσεις, με τις ανάγκες της οικογένειας, με τις σχέσεις, με την υγεία, με ένα σπίτι που πρέπει να λειτουργεί και με ένα αύριο που πρέπει διαρκώς να προβλέπεις.
Και οι υποχρεώσεις δεν τελειώνουν ποτέ. Έρχονται ταυτόχρονα, από παντού και σε πολλαπλά επίπεδα.
Δε δίνεις μία εξέταση. Εξετάζεσαι καθημερινά σε όλα.
Πρέπει να είσαι καλή στη δουλειά σου. Παρούσα μητέρα. Τρυφερή σύζυγος. Υποστηρικτική κόρη. Συνεπής στις υποχρεώσεις σου. Ψύχραιμη στις δυσκολίες. Οργανωμένη, περιποιημένη, δυνατή, διαθέσιμη και, πάνω απ’ όλα, λειτουργική.
Πρέπει να θυμάσαι τα πάντα, να προλαβαίνεις τα πάντα, να φροντίζεις τους πάντες. Να γνωρίζεις τι λείπει από το σπίτι, τι χρειάζεται κάθε παιδί, ποια υποχρέωση εκκρεμεί, ποιο πρόβλημα πλησιάζει και πώς θα λυθεί προτού γίνει μεγαλύτερο. Να αντέχεις ακόμη κι όταν έχεις εξαντληθεί. Να συνεχίζεις ακόμη κι όταν μέσα σου θέλεις μόνο να σταματήσεις για λίγο.
Γιατί, όταν είσαι γυναίκα, μητέρα και κόρη, συχνά αισθάνεσαι πως, αν πάψεις έστω και για λίγο να είσαι λειτουργική, όλα θα καταρρεύσουν χωρίς εσένα.
Και τότε αναρωτιέσαι: Πότε ακριβώς τελείωσε η ανηφόρα;
Η αλήθεια είναι ότι δεν τελείωσε. Οι εξετάσεις απλώς άλλαξαν μορφή. Μόνο που τώρα δεν αγωνιάς για ένα βαθμό. Αγωνιάς για τη δουλειά σου, για το σπίτι σου, για τον γάμο σου, για τα παιδιά σου, για το μέλλον τους και για το αν θα καταφέρεις να κρατήσεις ενωμένο και όρθιο ολόκληρο τον κόσμο που έχτισες.
Ίσως, τελικά, αυτό που πενθούμε μεγαλώνοντας δεν είναι τα όνειρα που δεν πραγματοποιήσαμε. Μερικές φορές πενθούμε ακόμη και τα όνειρα που πραγματοποιήθηκαν, επειδή η πραγματικότητά τους δεν είχε τη γεύση που περιμέναμε.
Πενθούμε την ασφάλεια που πιστεύαμε ότι θα τα συνόδευε. Τη γαλήνη που θεωρούσαμε δεδομένη. Εκείνη τη βεβαιότητα πως, όταν αποκτούσαμε όσα θέλαμε, θα φτάναμε σε έναν τόπο όπου θα μπορούσαμε επιτέλους να πούμε:
«Τα κατάφερα. Έφτασα. Τώρα μπορώ να ανασάνω».
Δεν είμαι αχάριστη. Κοιτάζω όσα έχω δημιουργήσει και ξέρω πόσο πολύτιμα είναι. Αγαπώ την οικογένειά μου, αναγνωρίζω την αγάπη που λαμβάνω και είμαι περήφανη για όσα κατόρθωσα. Ξέρω ότι εκείνο το δωδεκάχρονο κορίτσι θα με κοιτούσε με θαυμασμό. Ίσως να πίστευε ότι έγινα ακριβώς η γυναίκα που ονειρευόταν.
Θα ήθελα, όμως, να μπορώ να την πάρω μια αγκαλιά και να της πω την αλήθεια:
«Θα καταφέρεις πάρα πολλά. Θα αγαπήσεις και θα αγαπηθείς. Θα δημιουργήσεις μια όμορφη οικογένεια και θα γίνεις πολύ δυνατή. Αλλά η ευτυχία δεν είναι ένας τόπος στον οποίο φτάνεις και μένεις για πάντα. Και λυπάμαι που, για να αποκτήσεις και να κρατήσεις όλα όσα ονειρεύεσαι, θα χρειαστεί να είσαι τόσο δυνατή για τόσο πολύ... περισσότερο από όσο μπορείς τώρα να φανταστείς».
Ίσως αυτό να είναι τελικά το δυσκολότερο κομμάτι της ενηλικίωσης: να αποδεχτείς πως η ευτυχία δεν έρχεται όταν τελειώσουν όλες οι υποχρεώσεις, γιατί οι υποχρεώσεις δεν τελειώνουν ποτέ.
Έρχεται σε μικρές στιγμές, ανάμεσα στις δυσκολίες. Σε μια αγκαλιά, σε ένα γέλιο, σε ένα ήσυχο βράδυ, σε ένα παιδικό χέρι που ψάχνει το δικό σου. Έρχεται για λίγο, σε αγγίζει και ύστερα χάνεται πάλι μέσα στον θόρυβο της καθημερινότητας.
Ίσως, λοιπόν, να μην υπάρχει εκείνο το πολυπόθητο «μετά» όπου όλα θα έχουν λυθεί και εμείς θα είμαστε για πάντα ξέγνοιαστοι.
Υπάρχει μόνο το τώρα. Αυτή η δύσκολη, ατελής, εξαντλητική και πολύτιμη ζωή.
Η ζωή που ονειρευτήκαμε — απλώς με μια γεύση διαφορετική.
 |
| Η εικόνα δημιουργήθηκε με χρήση ΑΙ |
Δεν ξέρω αν θα μείνω, μα πιθανολογώ πως όχι... Ο ερχομός των δίδυμων παιδιών μου, σε συνδυασμό με όλη την υπόλοιπη οικογένεια, με κρατάει φοβερά απασχολημένη... Σας φιλώ και σας εύχομαι καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!
1 comments
Αναστασία μου, καλώς όρισες ξανά, καλή μου φίλη. Χαίρομαι πάρα πολύ, που σε βλέπω ξανά στη γειτονιά μας. Μας έλειψες.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜε ζωντανή αφήγηση περιγράφεις την πορεία και τις αγωνίες μιας γυναίκας, Αναστασία, στην πορεία στην ενηλικίωση και απέναντι στις αβάσταχτες υποχρεώσεις, που το σύστημα φορτώνει στις πλάτες της. Πολύ όμορφο, δυνατό κείμενο για προβληματισμό, καλή μου.
Στέλνω τις ευχές μου.