Η ώρα που κλέβουμε από τον ύπνο μας
15.9.26
Η μέρα έχει τελειώσει. Το σπίτι έχει επιτέλους ησυχάσει, οι υποχρεώσεις έχουν μπει —έστω προσωρινά— στην άκρη και το σώμα μας ζητά επίμονα ξεκούραση. Τα μάτια βαραίνουν, οι σκέψεις μπερδεύονται, ξέρουμε ότι το επόμενο πρωί θα έρθει πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο θα θέλαμε.
Κι όμως, δεν αφήνουμε το κινητό. Περνάμε από τη μία σελίδα στην άλλη, διαβάζουμε άρθρα που δεν μας ενδιαφέρουν πραγματικά, ψάχνουμε παιχνίδια που δεν θέλουμε στ’ αλήθεια να παίξουμε και παρακολουθούμε εικόνες που λίγα λεπτά αργότερα δεν θυμόμαστε καν. Δεν περιμένουμε να βρούμε κάτι σημαντικό. Προσπαθούμε απλώς να παρατείνουμε λίγο ακόμη αυτή την ώρα.
Γιατί ίσως δεν αναβάλλουμε τον ύπνο. Αναβάλλουμε το τέλος της μοναδικής στιγμής που νιώθουμε ότι μας ανήκει.
Από το πρωί κάποιος χρειάζεται κάτι από εμάς. Η δουλειά, το σπίτι, τα παιδιά, οι πρακτικές εκκρεμότητες, τα μηνύματα που πρέπει να απαντηθούν και όλα εκείνα τα μικρά καθήκοντα που εμφανίζονται πριν προλάβουμε να ολοκληρώσουμε τα προηγούμενα.
Περνάμε τη μέρα ανταποκρινόμενες. Φροντίζουμε, οργανώνουμε, θυμόμαστε, υπολογίζουμε και προλαβαίνουμε. Ακόμη κι όταν καθόμαστε, το μυαλό μας συνεχίζει να τρέχει.
Ώσπου έρχεται η νύχτα... Κανείς δεν μας φωνάζει, κανείς δε μας ζητά να αποφασίσουμε ή να τακτοποιήσουμε κάτι. Για λίγη ώρα δε χρειάζεται να είμαστε εργαζόμενες, μητέρες, σύζυγοι ή ο άνθρωπος που κρατά ενωμένες όλες τις λεπτομέρειες της καθημερινότητας. Μπορούμε απλώς να υπάρχουμε.
Και τότε δυσκολευόμαστε να παραδώσουμε αυτή τη μικρή ελευθερία στον ύπνο. Το κινητό γίνεται η πιο εύκολη έξοδος. Δεν απαιτεί σκέψη, προετοιμασία ή ενέργεια. Μας προσφέρει συνεχώς κάτι καινούργιο, αρκετό για να κρατά τον νου απασχολημένο, αλλά όχι αρκετά σημαντικό ώστε να μας γεμίζει. Έτσι τα λεπτά γίνονται ώρες.
Ξέρουμε ότι δεν ξεκουραζόμαστε πραγματικά. Το σώμα μας παραμένει κουρασμένο και το μυαλό μας γεμίζει με ακόμη περισσότερο θόρυβο. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζουμε, σαν να διεκδικούμε πίσω ένα κομμάτι της ημέρας που χάθηκε μέσα στις ανάγκες των άλλων. Είναι μια μικρή αντίσταση: «Δεν είμαι ακόμη έτοιμη να αρχίσει η αυριανή μέρα».
Μόνο που το τίμημα το πληρώνει ο αυριανός μας εαυτός. Ξυπνάμε πιο εξαντλημένες, με λιγότερη υπομονή και περισσότερη ανάγκη να ξεφύγουμε ξανά όταν έρθει το βράδυ. Και ο ίδιος κύκλος επαναλαμβάνεται.
Δε χρειαζόμαστε περισσότερη πειθαρχία
Είναι εύκολο να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας. Να πούμε ότι δεν έχουμε αυτοέλεγχο, ότι σπαταλάμε τον χρόνο μας ή ότι θα έπρεπε απλώς να αφήσουμε το κινητό και να κοιμηθούμε. Όμως ίσως το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη πειθαρχίας. Ίσως είναι η έλλειψη προσωπικού χρόνου.
Όταν δεν έχουμε ούτε μία στιγμή μέσα στην ημέρα κατά την οποία δεν χρειάζεται να είμαστε χρήσιμες, ο νους θα προσπαθήσει να τη δημιουργήσει τη νύχτα. Ακόμη κι αν χρειαστεί να την κλέψει από τον ύπνο. Γι’ αυτό η λύση δε βρίσκεται μόνο σε ένα χρονόμετρο ή σε μια εφαρμογή που κλειδώνει την οθόνη. Βρίσκεται και σε μια πιο δύσκολη ερώτηση:
Τι μου έλειψε σήμερα τόσο πολύ, ώστε προσπαθώ να το βρω τώρα; Ησυχία; Ελευθερία; Διασκέδαση; Μοναξιά; Η αίσθηση ότι κάνω κάτι αποκλειστικά για εμένα;
Δε χρειάζεται να αλλάξουμε ολόκληρη τη ζωή μας μέσα σε μία νύχτα. Μπορούμε να ξεκινήσουμε χαρίζοντας στον εαυτό μας λίγα λεπτά που δε θα είναι κλεμμένα. Ένα φλιτζάνι καφέ χωρίς να κάνουμε ταυτόχρονα κάποια δουλειά. Ένα τραγούδι που θα ακούσουμε ως το τέλος. Δέκα λεπτά ανάγνωσης, ένα ζεστό μπάνιο, λίγες γραμμές σ’ ένα τετράδιο ή απλώς ένα μικρό διάστημα κατά το οποίο δε θα χρειάζεται να ανταποκριθούμε σε κανέναν. Χρόνος που δεν θα περισσέψει τυχαία, αλλά θα μας ανήκει συνειδητά.
Και όταν φτάσει η νύχτα, μπορούμε να δοκιμάσουμε κάτι πιο τρυφερό από μια ακόμη απαγόρευση: να αφήσουμε το κινητό λέγοντας στον εαυτό μας ότι η προσωπική μας ζωή δεν τελειώνει μαζί με τη σημερινή μέρα. Θα υπάρξει χώρος και αύριο. Δεν χρειάζεται να μείνουμε ξύπνιες για να αποδείξουμε ότι κάποια λεπτά εξακολουθούν να μας ανήκουν. Γιατί ο ύπνος δεν είναι άλλη μία υποχρέωση που πρέπει να εκτελέσουμε σωστά. Είναι φροντίδα. Είναι η στιγμή που σταματάμε να απαιτούμε από το σώμα μας να αντέχει και του επιτρέπουμε, επιτέλους, να μας κρατήσει εκείνο.
.jpg)
0 comments